Toen de jongen werd geboren...
werd hij geïnspecteerd, zoals alle Spartanen.
Als hij klein, dun, ziekelijk, of misvormd was geweest, zou hij gedood zijn.
Toen hij kon staan, werd hij gedoopt in het vuur van de strijd.
Hem werd geleerd nooit terug te trekken, nooit op te geven.
Omdat de dood op het slagveld, Sparta dienend, de grootste te bereiken glorie was.
Op zijn zevende werd hij, zoals gebruikelijk is in Sparta, weggehaald van zijn moeder...
en in een wereld van geweld gegooid.
Gecreëerd door 300 jaar, een Spartaanse samenleving van krijgers...
om de beste soldaten die de wereld ooit gekend heeft te creëren.
Agoge, zoals het wordt genoemd, dwingt de jongen te vechten, te verhongeren.
En dwingt hem te stelen, en als nodig zelfs te doden.
Met stokken en zwepen werd de jongen gestraft.
Hij werd geleerd geen pijn te tonen, geen genade.
Constant getest, het onbekende in gezonden.
Om het tegen de woeste natuur op te nemen.
Het was zijn inwijding, zijn tijd in het wild.
Want hij zou terugkeren naar zijn volk, een Spartaan. Of helemaal niet.
De wolf cirkelt om de jongen heen, klauwen als zwart staal.
Vacht, donker als de nacht.
Ogen, rood gloeiend, juwelen komend uit de hel zelf.
De gigantische wolf snuift..
De geur van de komende maaltijd ruikend.
Hij voelde geen angst, hij heeft alleen een betere waarneming.
De koude lucht in zijn longen.
De wind bewoog dennenbomen, in de aankomende nacht.
Zijn handen zijn beheerst.
Zijn uitval... Perfect.
En dus werd de jongen...
Voor dood aangenomen, keert hij terug naar zijn volk, het heilige Sparta.
Een koning. Onze koning, Leonidas.
De wolf en de winterkou waren meer dan dertig jaar geleden.
Nu nadert er, zoals toen, een beest.
Geduldig en zelfverzekerd, de aankomende maaltijd ruikend.
Maar dit beest bestaat uit mensen en paarden, zwaarden en speren.
Een onvoorstelbaar leger van slaven, klaar om het kleine Griekenland te onderwerpen.
Klaar om 's werelds enige hoop op verstand en gerechtigheid weg te vagen.
Een beest nadert.
En het was koning Leonidas die het uitgelokt heeft.
Luister. Weet dat hoe meer je hier zweet, hoe minder je bloedt in de strijd.
M'n vader leerde me, dat er altijd angst is.
De angst accepteren maakt je sterker.
Koningin, een Perzische bode wacht op Leonidas.
Uiteindelijk is de werkelijke kracht van een Spartaan, de krijger naast hem.
Uit je respect en eerbied voor hem, het zal je teruggeven worden.
Maar eerst, vecht met je hoofd. - En dan met je hart.
Wat is er? - Er wacht een Perzische bode op je.
Vergeet de les van vandaag niet. - Respect en eerbied.
Raadsman Theron, je hebt eens wat nuttigs gedaan.
Koning en koningin, ik vermaakte slechts onze gast.
Vast wel.
Voor je spreekt, weet dat in Sparta iedereen, zelfs een bode van een koning...
verantwoordelijk wordt gehouden voor zijn woorden.
Wat is je bericht?
Aarde en water.
Ben je daarvoor helemaal uit Perzië gekomen?
Draai niet om je woorden heen en wees niet dom, Pers.
Beide kan je je niet veroorloven in Sparta.
Waarom denkt deze vrouw dat ze als een gelijke onder de mannen kan spreken?
Omdat alleen Spartaanse vrouwen echte mannen baren.
Laten we een wandeling maken, om wat tot rust te komen.
Als jullie je leven belangrijker vinden dan een volledige verwoesting, luister dan.
Xerxes verovert en beheerst alles wat hij ziet.
Hij leidt zo'n groot leger, dat de grond schudt als ze marcheren.
Zo enorm, dat het de rivieren leegdrinkt.
Alles wat de vergoddelijkte Xerxes vereist, is wat aarde en water.
Om de gehoorzaamheid van Sparta aan de wil van Xerxes te tonen.
Gehoorzaamheid.
Dat is enigszins een probleem.
Er wordt gezegd dat de Atheners hem al afgewezen hebben.
En als die filosofen en homo's het lef al hebben...
We moeten diplomatisch zijn. - En natuurlijk hebben Spartanen...
de reputatie erover na te denken.
Kies je volgende woorden zorgvuldig, het kunnen je laatste als koning zijn.
Je bent gek. - Aarde en water, dat vind je daar genoeg.
Niemand, Pers of Griek, bedreigt een bode.
Je brengt de kronen en hoofden van overwonnen koningen naar mijn stad.
Je beledigt m'n koningin en bedreigt m'n volk met slavernij en dood.
Ik heb m'n woorden zorgvuldig uitgezocht, Pers, misschien had jij hetzelfde moeten doen.
Dit is laster, dit is waanzin.
Waanzin?
Dit is Sparta.
Welkom, Leonidas.
We hadden je al verwacht.
De Eforen, priesters van de oude Goden.
Zwijnen, ontstaan uit incest.
Meer wezen dan mens.
Wezens die zelfs Leonidas moet omkopen en smeken.
Geen koning van Sparta voert oorlog zonder de goedkeuring van de Eforen.
De Perzen zeggen een leger van miljoenen soldaten te hebben.
Ik hoop dat ze overdrijven.
Maar het staat vast, dat we tegen het grootste leger ooit gaan vechten.
Voor jij je plan vertelt, wat heb je te bieden?
We gebruiken onze uitmuntende vechtkunsten...
en het Griekse terrein om ze te verslaan.
We zullen noordwaarts gaan, naar de kust. Waar ik er voor zal zorgen dat...
Het is augustus, Leonidas. Volle maan komt eraan.
Een heilig festival.
Sparta voert geen oorlog tijdens de Karneia.
Sparta zal branden.
Onze mannen zullen sterven en de vrouwen en kinderen worden slaaf of erger.
We gaan de Perzische aanval op de kust blokkeren in het zuiden.
Door de muur te herbouwen, daarvandaan lokken we ze naar de bergpas, Thermopylae.
Daar zullen aantallen niets uitmaken en zullen de aanvallen van de Perzen...
geblokkeerd worden door Spartaanse schilden.
Het verlies van Xerxes zal zo groot zijn, dat zijn mannen gedemotiveerd worden...
en hij zal geen andere keus hebben, dan van zijn plannen af te zien.
Je moet het orakel raadplegen. Vertrouw de Goden, Leonidas.
Ik vertrouw het liever met een reden.
Jouw lasteringen hebben ons als genoeg gekost.
Maak het niet erger.
We zullen het orakel om raad vragen.
Mystieke en zieke mensen.
Nutteloze afstammelingen van voor Sparta uit de duisternis oprees.
Afstammelingen van een nutteloze traditie.
Een traditie, die zelfs Leonidas niet kan trotseren.
Want hij moet de raad van de Eforen respecteren.
Dat is de wet.
En geen enkele Spartaan, onderdaan of burger...
man of vrouw, slaaf of koning, staat boven de wet.
De Eforen kiezen alleen de mooiste Spartaanse meisjes, om bij hen te wonen als orakel.
Hun schoonheid is hun vloek.
Want de oude wrakken hebben de verlangens van mannen.
En zielen, zwart als de hel.
Bid richting de winden.
Sparta zal vallen.
Heel Griekenland zal vallen.
Vertrouw de mensen niet.
Eer de Goden.
Eer de Karneia.
De afdaling van de koning is moeilijker.
Pompeuze zwijnen, ontstaan uit incest.
Nutteloos, ziek, verrot.
Corrupt.
Jullie zijn nu echt geliefd bij de vergoddelijkte koning.
Wijze en heilige mensen.
Ja, en als Sparta brandt, zal jij baden in het goud.
Je zal dagelijks een nieuw orakel bezorgd krijgen, uit elke uithoek van het land.
Zullen je lippen afmaken wat je vingers zijn begonnen?
Of heeft het orakel ook je verlangen weggenomen?
Er is meer nodig dan de woorden van een dronken adolescent, om dat weg te nemen.
Waarom ben je dan zo afstandelijk?
Omdat het lijkt, alsof ik een slaaf ben van die Eforen.
Het orakel zegt dat alles waar ik van houd zal branden.
Dus daarom heeft mijn koning geen slaap meer en verlaat hij zijn bed?
De woorden van maar één vrouw zouden het humeur van mijn man moeten beïnvloeden.
Die van mij.
Wat moet een koning dan doen om zijn wereld te redden....
als daarbij de wetten die hij gezworen heeft te beschermen hem dwingen niets te doen?
Het is niet de vraag wat een Spartaans burger moet doen.
Een echtgenoot en een koning ook niet.
Vraag jezelf in plaats van dat af, liefste:
Wat zou een vrij man moeten doen?
Zijn dit ze allemaal? - Zoals je had bevolen, 300.
Allemaal met zonen, om hun naam voort te zetten.
We staan achter u, heer. Voor Sparta, voor vrijheid. Tot in de dood.
Hij is je zoon.
Hij is te jong om de warmte van een vrouw te ondervinden.
Ik heb anderen om zijn plaats in te nemen.
Astinos is net zo moedig en klaar als de rest.
Hij is niet jonger dan wij waren, toen je voor het eerst naast me streed.
Je bent een goede vriend, maar een betere aanvoerder is er niet.
Goede koning.
Goede koning, het orakel heeft gesproken.
De Eforen hebben gesproken, jullie mogen niet gaan.
Het is de wet, heer. Het Spartaanse leger mag geen oorlog voeren.
Dat zal het ook niet doen. Zo'n bevel heb ik niet gegeven.
Ik maak alleen een wandeling, even de benen strekken.
Die 300 mannen zijn m'n bodyguards.
Ons leger zal in Sparta blijven. - Waar ga jij heen?
Ik heb er niet echt over nagedacht, maar nu je het vraagt, ik ga noordwaarts.
Thermopylae.
Uitrukken.
Wat moeten we doen? - Wat kunnen we doen?
Wat kan je doen?
Sparta zal zonen nodig hebben.
Spartaan.
Ja, mevrouw.
Kom terug met je schild.
Of erop. - Ja, mevrouw.
'Tot ziens, liefste.'
Dat zegt hij niet. Er is geen ruimte voor zachtaardigheid, niet in Sparta.
Geen plek voor zwakte.
Alleen de meedogenloze en sterke mannen mogen zich Spartaan noemen.
Alleen de meedogenloze.
Alleen de sterke.
We marcheren.
Voor ons land, onze families, onze vrijheid.
We marcheren.
Daxos, wat een aangename verassing. - Deze ochtend zit vol verassingen, Leonidas.
We zijn misleid. - Het zijn er maar een paar honderd.
Inderdaad een verassing. - Stilte.
We hadden gehoord dat Sparta op oorlogspad was.
We zijn gekomen om onze krachten te bundelen.
Als je bloed zoekt, ben je welkom je bij ons te voegen.
Met zo weinig soldaten tegen Xerxes?
Ik had het mis, toen ik dacht dat Sparta net zo'n groot leger als wij mee zou brengen.
Is het zo?
Jij daar, wat voor werk doe je? - Ik ben pottenbakker, meneer.
En wat voor werk doe jij, Arcadiër? - Ik ben beeldhouwer, meneer.
Jij? - Smid.
Spartanen, wat voor werk doen jullie?
Zie je? Ik heb meer soldaten dan jij.
Geen slaap vannacht, niet voor de koning.
Al zijn veertig jaren, zijn een weg geweest naar dit glinsterende moment in het lot.
Deze ene stralende confrontatie tussen schilden en speren...
zwaarden en botten, vlees en bloed.
Het enige waarvan hij spijt heeft, is dat hij weinig heeft om op te offeren.
We worden gevolgd.
Het heeft ons sinds Sparta gevolgd.
Koning, kijk.
Wat is hier gebeurd? Waar zijn alle mensen?
Perzen. - Het waren er rond de twintig.
Een groep scouts.
En deze voetafdrukken...
Achter ons.
Een kind.
Het is nu stil.
Ze kwamen, als geesten uit de duisternis.
Met hun klauwen en messen grepen zij ze.
Iedereen, behalve ik.
De dorpelingen, ik heb ze gevonden.
Hebben de Goden geen genade? - We zijn verdoemd.
Wees stil.
Het kind sprak over Perzische geesten, bekend van vroegere tijden.
Ze jagen op de zielen van mensen.
Ze kunnen niet gedood of verslagen worden.
Niet zij, niet die onsterfelijken.
Onsterfelijk? Dat zullen we eens testen.
We marcheren Thermopylae in.
We marcheren die nauwe kloof in. Waar Xerxes' aantallen niet tellen.
Spartanen. Burgersoldaten, bevrijde slaven. Allen moedige Grieken.
Broers, vaders, zonen. Wij marcheren.
Voor de eer, de plicht, de glorie, marcheren wij.
Kijk. Perzen.
In de mond van de hel, marcheren wij.
Het zijn moederloze honden.
Terwijl ze omarmd worden door de liefdevolle armen van Griekenland zelf.
Kom.
Waar.
Het ziet er inderdaad uit als regen.
Zeus steekt de hemel met bliksemschichten.
En beschadigt de Perzische schepen met orkaanwinden.
Glorieus.
Slechts één van hen houdt zijn Spartaanse rust.
Alleen hij. Alleen onze koning.
Koningin?
Koningin, de raadszaal is een geschiktere plaats voor een getrouwde vrouw.
Roddels en me niet aan het protocol houden zijn de minste van mijn zorgen, raadsman.
Moet het zo geheim blijven? - Ik kan mijn eigen muren niet eens vertrouwen.
Zelfs hier heeft Theron ogen en oren, om Sparta met twijfel en angst te vervullen.
Je spreekt alsof heel Sparta tegen je samenzweert.
Ik had gewild dat het alleen tegen mij was.
Velen in de Raad zouden stemmen alle troepen te verzamelen en Leonidas te volgen.
Maar jij moet ze gunstig toespreken.
En jij kan regelen dat ik voor de Raad spreek?
Als ze redenering willen, laat ik het ze weten.
Wat laten weten, koningin? - Vrijheid is helemaal niet vrij.
Het komt met de hoogste prijs. De prijs van bloed.
Ik zal mijn best doen de Raad bijeen te brengen, en de kamers zullen gevuld zijn met uw stem.
Ik sta bij je in het krijt. - Nee, Leonidas is mijn koning.
Hun schepen verpletterden tegen de rotsen.
Hoe kan dit? - We zagen maar een fractie van Xerxes' leger.
Hou kunnen we dit overwinnen?
Waarom lach je?
Arcadiër, ik heb vele malen gevochten en heb nog nooit een tegenstander ontmoet...
die me een wat wij Spartanen een 'prachtige dood' noemen aanbood.
Ik kan alleen hopen, met alle krijgers in de wereld tegen ons, er één is...
die het aankan.
Gaan.
Voorwaarts, zeg ik.
Stop hier.
Wie heeft hier het commando?
Ik ben de bode van de heerser van de wereld. De God der Goden, koning der koningen.
En met die autoriteit, eis ik dat iemand jullie leider haalt.
Luister, denken jullie dat een paar dozijn van jullie me bang maken?
Deze heuvels zitten vol met onze scouts.
Denken jullie dat jullie zielige muur, iets anders zal doen dan vallen...
als een hoop droge bladeren...
Onze voorouders hebben deze muur gebouwd.
Oude stenen uit het binnenste van Griekenland zelf gebruikend.
En met wat Spartaanse hulp, hebben je Perzische scouts de bouwstenen geleverd.
Jullie zullen boeten voor jullie barbaarsheid.
Mijn arm.
Hij is niet meer van jou.
Ga en vertel Xerxes dat hier vrije mannen zijn, geen slaven.
Doe het snel, voor we besluiten onze muur wat te vergroten.
Nee, geen slaven.
Jullie vrouwen zullen slaven zijn.
Jullie zonen, dochters en ouders zullen slaven zijn, maar jullie niet.
Voor middernacht vandaag zijn jullie dood.
Duizend naties van het Perzische Rijk staan voor jullie.
Onze pijlen zullen de hemel verduisteren.
Dan zullen wij vechten in de schaduw.
De muur is stevig, het zal de Perzen Thermopylae in lokken.
Hebben de mannen een route gevonden van achteren naar de heuvels?
Nee, heer.
Er is zo'n route, koning. Voorbij de brug in het westen.
Het is een oud pad voor geiten. De Perzen kunnen ons zo van achteren aanvallen.
Geen stap dichterbij, monster.
Ik vraag nederig audiëntie aan.
Ik zal je vermoorden. - Zo'n bevel heb ik niet gegeven.
Vergeef de aanvoerder.
Hij is een goede soldaat, maar zonder manieren.
Er is niets om te vergeven, dappere koning.
Ik weet hoe ik eruit zie. - Je draagt het karmijnrood van een Spartaan.
Ik ben Ephialtes. Geboren in Sparta.
De liefde van m'n moeder leidde ertoe, dat m'n ouders Sparta verlieten...
zodat ik niet verstoten zou worden.
Je hebt een schild en harnas. - Van m'n vader.
Laat me, om de goede naam van mijn vader te herstellen, u dienen in de strijd.
M'n vader heeft me getraind geen angst te hebben.
En dat speer, schild en zwaard net zo goed van mij zijn als m'n hart.
Ik zal de gevechtsuitrusting van mijn vader eren, nobele koning.
Door u te dienen in de strijd.
Goede stoot. - Ik zal vele Perzen doden.
Til je schild op. Til je schild zo hoog mogelijk op.
Je vader had je moeten leren hoe onze falanx werkt.
We vechten als een ondoordringbare eenheid. Dat is de bron van onze kracht.
Elke Spartaan beschermt de man links van hem. Van de dij tot de nek, met zijn schild.
Eén zwakke plek, en de falanx ligt in stukken.
Van de dij tot de nek, Ephialtes.
Sorry, vriend. Maar niet iedereen kan soldaat worden.
Als je de Spartanen wilt helpen te overwinnen...
verwijder dan de lijken van het slagveld, dan de gewonden. Geef ze water.
Maar voor het gevecht zelf, kunnen we je niet gebruiken.
Moeder, vader. Jullie hadden het mis.
Je hebt het mis, Leonidas.
Je hebt het mis.
Stuur wat Phociërs naar het geitenpad.
Bid maar tot de Goden, dat niemand het de Perzen vertelt.
Aardbeving. - Nee, aanvoerder.
Gevechtsformaties.
Hier houden we ze tegen.
Hier vechten we.
Hier sterven zij. - Hijs de schilden, mannen.
Onthoud deze dag, mannen.
Want hij zal voor altijd van jullie zijn.
Spartanen, leg jullie wapens neer.
Pers.
Kom ze maar halen.
Hou stand.
Geef ze niets, maar neem alles van ze af.
Zet je schrap.
Duwen.
Kunnen jullie niet beter?
Duwen.
Nu.
Duwen.
Geen gevangenen.
Geen genade.
Ze hebben dorst.
Dan geven we ze iets te drinken.
Naar de klippen.
Wacht.
Een goed begin.
Schilden in positie.
Perzische lafaards.
Waarom lach je? - Wat ik zei was waar.
Wat? - Vechten in de schaduw.
Sta weer op.
Vandaag sterft er geen enkele Spartaan.
Rustig, zoon.
We doen waar we voor zijn getraind. Waarvoor we op de wereld zijn gebracht.
Waar we voor zijn geboren.
Geen gevangenen. Geen genade.
Een goed begin.
Ik was al bang dat je niet zou komen.
Het spijt me, mijn zoon... - Doet waar kinderen goed in zijn.
Alsjeblieft, verontschuldig je niet.
Je zoon nadert de leeftijd voor de Agoge, een moeilijke tijd voor een Spartaanse moeder.
Ja, het wordt moeilijk. Maar het is ook nodig.
Je zal over twee dagen voor de Raad spreken.
Mijn man heeft geen twee dagen de tijd.
Zie die twee dagen als een cadeau.
Het is geen geheim, dat Theron wil waar jij over heerst.
Hem moet je tot stilte brengen.
Maak van hem je bondgenoot en je krijgt wat je wilt.
Bedankt.
Je bent net zo wijs, als je aardig bent.
Daar ben je.
Je moet beter op hem letten, als hij ooit koning zal worden.
Het zou erg jammer zijn, als er iets met hem gebeurde.
Of met zijn beeldschone moeder.